Duivendagboek – Begin van de Maand (Stille Periode)

De voorbije week was een ietwat vreemde week. Ik had mij voorgenomen om eindelijk aan de grote selectie te beginnen, maar daar is weinig van in huis gekomen. Nochtans is het noodzakelijk dat mijn duivenbestand ferm afgeslankt wordt!

Gezondheid en tegenslagen
Onder andere moest ik een voormiddag in het ziekenhuis doorbrengen op radiologie voor foto's van mijn rechterschouder. De diagnose valt al bij al nog mee: een beetje slijtage, een beetje artrose, een scheurtje en een peesontsteking.

In een vorig leven heb ik die schouder allerminst gespaard en nu betaal ik de tol. Het goede nieuws is dat het kraakbeen nog redelijk intact is en een nieuwe schouder nog lang niet aan de orde is. Conclusie? Er mee leren leven zeker? Ik ben tenslotte geen 3 x 7 meer! (Was het maar waar?!)

Dus ja, er was elke dag wel iets, maar dat werd helaas overschaduwd door een overlijden in de familie.

Afscheid van een bijzonder mens
Het betreft Helio De Oliveira Souto, de opa van Miro (via Helio Jr. en Kimberley Casier, de dochter van de andere opa, mijn broer Patrick).

In zijn jonge jaren was Helio in Brazilië een gevierde profvoetballer die de bijnaam "CARRASCO" (De Beul) kreeg – en dat zegt toch genoeg. Hij speelde en won er wedstrijden in stadions met 90.000 toeschouwers.

Het afscheid in het crematorium De Blauwe Toren was droevig en ontroerend, maar werd tegelijkertijd gekenmerkt door veel liefde en dankbaarheid om wie hij was en wat hij heeft betekend. Het heeft mij diep getroffen, ook omdat ik het moeilijk heb met ouder worden en het steeds vaker moeten nemen van afscheid. Het drukt me met de neus op de feiten: hoe broos en eindig het leven wel is.

Ik kreeg zijn biografie in handen, geschreven door een Braziliaanse journalist en vertaald in het Nederlands: een bewogen levensverhaal van een jongetje ergens in Brazilië dat ervan droomde om profvoetballer te worden en daarin – ondanks de vele hindernissen – is geslaagd. Op die zonnige zondagmorgen heb ik het in alle rust aandachtig gelezen, met bewondering en verwondering. Ik was mij niet bewust van de omvang van wat Helio en zijn lieve Amélia hebben gepresteerd, en ook niet van wat zij voor andere mensen hebben gedaan. Chapeau!

(Ik ga het niet te langdradig maken; daarom heb ik enkel de laatste bladzijde van zijn biografie gescand en hierbij meegegeven, samen met een foto van zijn oogappel en kleinkind Miro, van wie we hopen dat hij in de voetsporen van "Vovo" zal treden.)

Een blijvende herinnering
En dan... dan geef ik soms ook een bijzondere duif de naam van een bijzonder mens. In dit geval noem ik een duif "CARRASCO". Zo blijft de herinnering leven.

Het is simpelweg een eerbetoon aan een prachtmens.

Vaarwel, Helio.

Roger Casier