Mijn eigen duivenpraatje (deel 22)

Het seizoen is gedaan, de taart vluchten zijn begonnen en hier ben ik nog bezig met het lappen van de jongen. Ja, normaal krijgen ze een spoedcursus en ben ik vaak in een week of twee, nou hooguit drie wel klaar. Maar nu, gezien het weer wil het niet echt vlotten. Niet dat dit op zich wat uitmaakt. En drukmaken erom doe ik me al helemaal niet meer. Nee, die tijd is geweest dat ik me echt, dus echt druk maak om zaken gezien de duiven. En toevallig werd ik recentelijk hierover door twee liefhebbers aangesproken. Ze vonden mij, t.o.v. de nodige jaren terug veranderd, een stuk rustiger geworden. Tja, mijn wilde haren heb ik verloren denk ik dan. En ach, misschien komt het verstand dus echt met de jaren gaf ik als reactie. Maar ik merk wel, sinds ik niet meer werk is er wel degelijk iets van mijn schouders af gevallen. Uitleggen kan ik dat niet, en trouwens, ik wil het ook niet want persoonlijk, ook dat vind ik allemaal wel best.

Het schrijven
We zijn weer beetje bij beetje begonnen met wat schrijfwerk voor Het Spoor. Dus hebben jullie mijn schrijven gemist, wees gerust er komen er deze winter wel weer enkele aan. En denkt u nu, ik ken iemand die, en dan voor gezien het marathongebied een verslag verdiend. Neem gerust contact op en we gaan kijken wat we kunnen doen. 

De duiven
Wat de duiven betreft is het nu echt rust in de tent. In de middag zet ik de kleppen open en die willen gaan vliegen (hoofdzakelijk de jongen) gaan vliegen, en die niet willen blijven lekker binnen. Er zal zeker niet, nu ze in de rui zitten achteraan gezeten worden. Eenmaal in de lucht doe ik om en rond de voerbakken even met de krabber en het rennetje wat voor het hok staat. En voor de rest is het één grote veren en stront bende. Laat maar lekker gaan want echt, als het droog is is dat echt niet het belangrijkste. En trouwens, als we straks nog weggaan is het gemakkelijk voor de verzorger der duiven. Water bijvullen, voeren, grit en klaar is …… Verders nog iets tot uw dienst denk ik dan? We, of de meeste maken het zich gewoon allemaal veel en veel te moeilijk waardoor de last en de druk op de schouders ook steeds groter gaat worden. Want persoonlijk blijf ik erbij, speel je marathon, heb je de daarvoor bestemde duiven, zijn ze gezond en zitten ze op een goed hok. Dan is het de duif die het moet doen. Ok, de liefhebber is ook zeker belangrijk. Maar zonder die goede duiven doet de beste liefhebber ook helemaal niets.

Bonnen 
Ook de eerste aanvragen voor bonnen komen weer langzaam binnen. Ik weet, vele clubs hebben juist die extra inkomsten nodig maar pfffff, wat een gedoe heb je er soms omheen. 1 heb ik er geschonken tot nu naar België voor een heel goed doel en verder hou ik de boel gewoon nog even af. Ik heb nog verplichtingen van bonnen van dit jaar die doorgeschoven zijn naar volgend jaar. En eerlijk, ik wil de druk eventjes niet van het “moeten” leveren van …..

Gisteren jongen gelapt
Daar ik gisteren zelf even weg moest kon ik mooi twee dingen combineren. Zo wel het één als het ander. En het ander was de jonge duiven een lapje geven. Dit keer moest ik achter Gorinchem wezen en hemelsbreed zal het een 43/44 km zijn en dit dan wel pal uit de oosthoek. Op een dijk, gelegen langs het water van de Linge heb ik de auto geparkeerd en ben ik op me gemak zo vanaf een uurtje of halfnegen gaan lossen. En echt, wat een schitterende mooie omgeving is het daar toch ook. 1 voor 1 gingen ze weer het luchtruim in en wat mij opviel was, er waren erbij die draaide en waren zo weg. Sommige van deze zag je dan plots toch weer hoog in de verte draaien, terugkomen en weer wat draaien. Maar er waren er ook bij, die bleven maar draaien en draaien en hadden moeite met wegkomen. Maar ja, het was hun zevende keer en dan moeten ze het maar weten hoor. En ach, komen ze nu niet, komen ze morgen maar. En zitten erbij die helemaal niet meer komen, ook best. Mijn grootvader, een groot en waardig kampioen in zijn tijd gaf altijd aan, “Er zijn twee soorten goeie duiven, duiven die snel thuis zijn en duiven die nog sneller weg zijn”. En al is het ruim 50 jaar geleden dat hij totaal verkocht, ik hou me nog steeds aan die wijze woorden vast. Maar goed, 40 stuks waren het die ik gelost heb dus alles bij elkaar was ik bijna 2 uur bezig met lossen. 

Eenmaal thuis zo rond de klok van 13:00 uur was het gemakkelijk tellen. Want we zaten nog niet op de helft. De lucht was hier dicht getrokken en de wind was eveneens aardig aangetrokken. Ok, die zullen het dan toch moeilijker gehad hebben dan vooraf gedacht. Zo rond de klok van 15:00 uur zijn er nog een enkele bijgekomen en moesten er nog een twaalftal komen. Zelf hadden we, daar de kleinkinderen hier zouden slapen hun beloofd om bij Mac Donald wat te eten. Want ja, dat vinden die kinderen toch geweldig. In de tijd van 15:00 uur tot dat we naar de Mac gingen zijn er nog 5 gekomen en toen bleef het stil. Dus, er moesten er nog 7 komen in de avond. En nu, zo in de ochtend van dit schrijven zijn die 7 nog steeds onderweg. 

Maar ja, simpel, ze krijgen allemaal dezelfde opleiding en die wegzijn zijn allemaal geen slechte, en die thuiskomen allemaal geen goeie. Maar echt, kan er totaal niet van wakker van liggen. Volgende week gaat het beter weer worden en dan wacht hun nog enkele mooie africhtingen vanuit België en dan is het gedaan voor ze en gaan we de lange winter in. 

Ondanks het mindere weer wens ik jullie allen een gezellig en fijn weekend.
Tot de volgende en geniet van uw duifjes, want het is en blijft een machtig mooie hobby.

Groet Johan.