Mijn eigen duivenpraatje (deel 14)

Wat is er toch allemaal aan de hand in duivenland? Een vraag die ik me al diverse weken zelf afvraag. Maar buiten dat verschillende lossingen allemaal niet zo lopen zoals we het allemaal het liefst zouden zien lopen brak afgelopen week echt mijn klomp. Het deed me denken aan de tijd dat ik nog actief deelnam aan het arbeidsproces en helaas enkele collega’s bezat wat in mijn ogen gewoon smerige huichelaars waren. Achter je rug om naar de baas of wie dan ook stappen en haarfijn alles uit de doeken doen over dit of dat, of zus of zo. Ohhhh, ik heb mezelf zo vaak lopen opvreten over dat soort lui. Maar goed, daar ben ik van af. Maar ja, wil nog niet van mijn duiven en zeker van de sport niet af en daarom ook het onderstaande.

Van die huichelaars, hier in Nederland hebben we zo goed als een geheel kabinet wat uit dit soort lui bestaat. Van die vuile, smerige ….. Maar dat er onder ons duivenliefhebbers ook van die smeerpijpen zitten dat wist ik al jaren, en dit werd afgelopen week in België nog eens en temeer bevestigd.

Kijk, dat de wedvlucht Dax niets meer met duivensport te maken heeft mag duidelijk zijn. De organisatie had beter moeten weten gezien het lossen, maar zeker ook de liefhebbers die meegedaan hebben. Maar goed, dit is puur persoonlijk. Maar je denkt ook zo, als je ze inkorf dat je kan en mag verwachten op een normaal, weldenkend besluit qua lossen. Een vlucht mag dan ook best zwaar gaan, mag ook heel zwaar gaan. Maar zoiets als afgelopen week, ik zeg persoonlijk nee. 

En toen kwamen de huichelaars om de hoek kijken. Deze mensen, als ze in de jaren 40/45 hadden geleefd hadden ze om eigen gewin hun eigen ouders verraden aan de Duitsers. Want smeerpijpen zijn het om in een tijd als deze naar de pers te stappen. En natuurlijk, voor zo’n verslaggever en de landelijke pers is het korren op de molen om daar een stuk over te schrijven. Want we weten het, die linkse activisten van de dierenorganisaties die smullen ervan.

Er heeft een stuk gestaan in een Belgische krant wat ook gedeeld werd onder ons op FB. En weer begonnen mijn hartkleppen te gieren. Moest ik zwijgen, of moest ik reageren. Maar ja, ik kan dan gewoon niet niet reageren en daarom plaatste ik het onderstaande. Of het zin heeft, denk het niet, want het kwaad is al geschied.

Mijn geplaatste reactie,
Hoe kan je als journalist zo’n verhaal maken? Dan heb je informatie van binnen de sport zelf, maar dan wel van mensen die totaal niet weten waar ze over praten. Voor de buitenstaanders. Als van een wedstrijd, die normaal op vrijdag gelost zal worden op donderdagmiddag 12:00 uur de prijzen niet verdiend zijn dan sluit de organisatie hem reglementair. Dit noemen ze dan dat het concours reglementair gesloten is. Dit is voor het laatst gebeurd bij zo’n concours waar meerdere landen aan meedoen in het jaar 1993 vanuit Barcelona. 

Dat deze wedvlucht zwaar was, ok dat is en was voor ons duivenliefhebbers ook duidelijk. Maar deze wedstrijd werd niet op vrijdag maar op maandag gelost en is ook niet zoals aangegeven reglementair gesloten. Nogmaals, neemt niet weg dat het zwaar was maar het soort duiven wat aan deze wedstrijden meedoet is daar door jarenlange selectie speciaal voor gekweekt. 

Maar vele onder ons, nemen maar gelijk een verhaal aan van de één of andere, op sensatie beruste journalist die weer eens met een stukje wil komen om punten te scoren. Maar neem van mij aan, op jaarbasis worden er vele malen meer duiven opgegeten door kunstmatig voortgeplante roofvogels dan dat er nu nog onderweg zouden zijn van deze wedstrijd. En tegen de personen die zo graag naar de pers wilde gaan met dit niet op waarheid berustende verhaal, wat helaas bijzonder jammer is want het kwaad is al geschied zou ik willen zeggen, ga zeker geen fond vliegen maar ga kanariepietjes houden….

Een teleurgestelde liefhebber, die trouwens zelf geen duiven mee had maar gezien zijn belangstelling wel de vlucht op de voet heeft gevolgd.

Zoals hierboven was mijn geplaatste reactie. En wat ik nog het vreemdste val alles vond, vele reacties van “niet” marathon mensen. En juist, de marathon mannen die weten, “het is/was zwaar maar de meeste komen gewoon netjes terug”. Kijk eens naar zoal een Barcelona 2017. Ook de meest wild west verhalen konden we lezen in de landelijke pers. Maar naderhand, als de meeste duiven gewoon weer thuis zijn lees je er geen regel meer over.

En wetende wat er allemaal afspeelt de laatste tijd vraag ik mezelf af, “wil ik nog wel doorgaan met mijn wekelijkse gebrabbel zo op deze zaterdag”. Daarom dan ook, hier op eigenhok spelen we nog twee marathonvluchten en dan is het gedaan. Ben ik er rouwig om, nee verre van dat. Dan gaan we eerst spoedig een weekje weg. Dan gaat de opleiding van de jongen beginnen en dan is het rust in de tent. En gaan we eerlijkheidshalve eens goed alles op een rij zetten wat verstandig is om te doen.

Fijn weekend, geniet van uw duifjes en van nog vele andere dingen in het leven.

Groet Johan.