Mijn eigen duivenpraatje (deel 11)

Pfffff, wat een weer…… en eerlijk is eerlijk, als Long COVID patiënt heb ik het er niet makkelijk mee. Maar goed, het is niet klagen maar dragen en gewoon nog een stapje rustiger aan doen. En al met al, binnen in huis bij de ventilator is het goed te doen. Wat is er allemaal afgelopen week wel niet geschreven over onze duivensport. En weet je, ik ga er niet eens meer over schrijven want ik vindt het eigenlijk allemaal wel best. Ben er eerlijk gezegd gewoon een beetje klaar mee. En dan meen ik ook klaar mee ook.


Dat zal ook mede komen door het volgende. Na diverse controles bij de Weerd (Jan van Wanroy) waren de duiven telkens mooi schoon net als de meegenomen mest. Dus wat de gezondheid betreft was dat allemaal perfect. Al langere tijd geleden een schemaatje gemaakt om hoe te handelen vooraf naar de vluchten toe in overleg met zoal Jan en daar ook naar gehandeld. Na de verandering aan het hokje een paar terug, de mooie uitslag van Perpignan in 24, Pau in 25 en wederom Perpignan in 26 kon het hok geen probleem meer wezen. 
Maar toen kwam plots de omslag naar het extreem warme weer. En als je hok echt goed is, dan blijven je duiven dus ook echt goed. Wat schetste echter mijn grootste verbazing. In de schuur, een hokje van driemaal niks. Slechts een meter breed en goed twee en halve meter diep. Hierop zitten 17 jongen die rond vliegen, 5 koppeltjes kweek duiven en 10 jongen in de schotel. En de duifjes zien er uit om door een ringetje te halen. Bij de jaarlingen, ik noem het altijd mijn stronthokje. 2.20 meter lang bij goed anderhalve meter diep. Zitten 10 koppeltjes en zien er strak uit. En komen we bij de oude duiven, ondanks de controles goed zijn. Hun vlees mooi roze is en ze goed trainen qua wegtrekken. Maar eenmaal weer teruggekeerd vliegen ze plots maar slapjes rond en de drang is er totaal af. Net of het echte leven er uit is en dan praat ik nog niet eens over de meeste neusdopjes van de duiven. 

Je ziet het gewoon, deze extreme warmte een paar dagen lang heeft, bij mij althans op mijn hokje een averechts effect gehad. En wel zo’n effect dat ik zelfs besloten heb, ondanks ik hier zo naartoe heb gewerkt om de vluchten Barcelona en Bressols te laten schieten. 

Pijn, ja dit doet verdomde pijn. Nog niet eens gezien wat je er voor doet, maar nog meer wat ik er voor laat. En omdat ik er het nodige voor laat, is het ook vaak vrouwlief die dat doet. En daarom voelt het als pijn. Maar gelijktijdig moet ik denken aan de wijze woorden van de schrijver der schrijvers, en dan heb ik het over niemand minder dan de gekende AS.  “Als de grootste problemen zich voordoen bij de duiven, dan ben je een gelukkig mens”.


Hopelijk slaat de weers omgang om en kunnen ze komend weekend wel mee daar ze anders ook best wel weer lang stil zitten. En anders is het pech. De jaarlingen gaan zo wie zo op Bourges mee dus, mag het mee zitten, duivensport hebben we, maar niet de sport waar we al zolang naar uitgekeken hadden.

Nou, ik laat het hierbij want ik wil niet verder in bepaalde zaken ingaan, want ook ik kan bepaalde dingen niet veranderen. Het gaat jullie allen goed, en ik ga zo, als de kleine meid wakker is nog lekker even met haar in het badje wat in de tuin opgesteld staat. Want de meiden zijn hier dit weekend, dus…. gezelligheid troef.

Tot de volgende